Το ναυάγιο της Ελλάδας σε ένα τηλεοπτικό πλάνο

Μετά τα σημερινά live μπουνίδια στον ANT1, δεν νομίζω ότι μπορεί να αμφισβητήσει κανείς ότι η χώρα βυθίζεται εξαιτίας μιας πρωτοφανούς κοινωνικής παρακμής. Κάθε κοινωνικός έλεγχος έχει ατονίσει, για κάθε καφρίλα που γίνεται εμφανίζεται μια συμπαγής ομάδα να τη χειροκροτήσει και να μείνει κατάπληκτη και οργισμένη όταν, προσεχώς και σε βάρος της, γίνει μια μεγαλύτερη καφρίλα. Φανταστείτε πχ αύριο -μεθαύριο "πατριώτες" και "επαναστάτες" να λύνουν τις διαφορές τους με ξύλο ή μαχαιρώματα, κάθε μέρα, η Ευρώπη να έχει αποσυρθεί από τη χώρα και το κράτος της μπανανίας να νοιάζεται μόνο πως θα ενισχύσει τα νόμιμα ή/ και τα παράνομα εισοδήματά του (σε "υπερήφανες" δραχμές).

Πως πέσαμε τόσο χαμηλά; Αν έχετε προσέξει, εκείνοι οι πολιτικοί που υποτίθεται πως προκάλεσαν την οργή του όχλου, δεδομένου ότι συνδέθηκαν, δικαίως ή αδίκως, με καταγγελίες για σκάνδαλα, συνήθως διάγουν ήρεμο βίο. Άλλους κυνηγούν οι πάσης φύσεως αγανακτισμένοι. Συνήθως πρόκειται για νέους πολιτικούς ή άσημους παλιούς, ανθρώπους που, ενδεχομένως, μπορείς να τους πεις "ανίκανους" -όπως και τόσους άλλους -αλλά όχι "προκλητικούς". Αυτό Δ Ε Ν σημαίνει ότι έπρεπε να κυνηγούν τους άλλους -έστω κι αν κάποιοι από τους τελευταίους έπρεπε, ίσως, να είναι στη φυλακή. Η βία είναι πάντα αποκρουστική και η πολιτική βία πληρώνεται ακόμη πιο ακριβά και από όλους. Σημαίνει απλά ότι η θεατρική αγανάκτηση δεν ήταν γνήσια. Δεν μπορώ να ξέρω ποιοι την κατεύθυναν και γιατί, ούτε σε τι αποσκοπούσαν, αλλά να,  δ ε ν  μπορώ να πιστέψω ότι ο πιο προκλητικός πολιτικός ήταν ο Χατζηδάκης. Ή ο Πεταλωτής. Ή ο Μαγκούφης. Ή ο Παπούλιας. (Αυτούς θυμάμαι εγώ, σίγουρα υπάρχουν και άλλοι που έπεσαν θύματα της πολιτικής βίας.). Αυτοί δεν απασχόλησαν ποτέ το δικαστικό ρεπορτάζ, ούτε τις κοσμικές στήλες.

Ξερώ πολλούς που υποφέρουν επειδή δεν έχουν δουλειά, επειδή υποαπασχολούνται, επειδή αλλάξαν επάγγελμα, επειδή η εργοδοτική καταπίεση αυξήθηκε και πολλά άλλα. Οι περισσότεροι έχουν την οξυδέρκεια να αποδοκιμάσουν τέτοια φαινόμενα. Άλλοι όχι. Κανείς πάντως από αυτούς δε συμμετείχε σε σκηνικό πολιτικής βίας. Ακόμη κι αν το σκέφτηκαν, δε θα τολμούσαν. Δεν είναι υπόκοσμος για να γουστάρουν με τη φάση, ούτε θα έχουν "κάλυψη" από κάποιον, όταν οι Αρχές (και σωστά) προσπαθήσουν να τους αποδώσουν ευθύνες.

Νομίζω ότι κάποιοι, μάλλον κομματικοί στρατιώτες, ξεκίνησαν να στήνουν τέτοια "σκηνικά" για λόγους επικοινωνιακούς ("Να πόσο υποφέρει ο Λαός! Εξεγείρεται εναντίον των καταπιεστών του!"). Η τηλεόραση θα τα έδειχνε και οι μεσόκοπες νοικοκυρές θα θύμωναν που ο λαουτζίκος υποφέρει και θα έτρεχαν να ψηφίσουν τους "φίλους" του Λαού. Αυτό που δε διείδαν ήταν ότι νομιμοποίησαν, ηθικά και πολιτικά, πρακτικές που επιδέχονται κλιμάκωση. Και έτσι το πράγμα ξέφυγε. Σήμερα μπουγέλο. Αύριο γιαούρτι. Μεθαύριο μπουνιές. Παραμεθαύριο; Σήμερα μια κρεμάλα, χωροθετημένη σκηνοθετικά στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας. Αύριο ένα σύνθημα για κρεμάλα ενώπιον της πολιτικής ηγεσίας. Μεθαύριο; Σήμερα κλείνουμε ένα δρόμο ή ένα λιμάνι ή "χτίζουμε" το γραφείο ενός πρύτανη. Αύριο; Στις μικρές κοινότητες των θυτών (που, ίσως, όλο και μεγαλώνουν) τα εύσημα σίγουρα αποδίδονταν με κάθε μεγαλοπρέπεια στους δράστες. Άλλωστε, με τη λογική (ή μάλλον τον παραλογισμό) της "αγανάκτησης", ο συμψηφισμός είναι πανεύκολος. Γιατί το γιαούρτι ("επειδή πεινάει ο λαός") είναι κατανοητό αλλά οι μπουνιές ("επειδή με προσέβαλλαν") δεν είναι κατανοητές; Κάνοντας το συνήγορο του Διαβόλου, η πρώτη περίπτωση δεν προκαλεί, βέβαια, σωματικές βλάβες αλλά η δεύτερη περίπτωση είναι πιο προσωπική και, στο μυαλό κάποιων, μπορεί να "δικαιολογείται". 

Η μόνη σοβαρή απάντηση που χωρά σε τέτοιες ενέργειες είναι η άμεση εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας. Εναντίον του θύτη, ανεξαρτήτως "χρώματος", και υπέρ του θύματος, ανεξαρτήτως "χρώματος". Για κάθε περιστατικό. Τελεία και παύλα. Και, πολιτικά, απαιτείται το ξεσκαρτάρισμα της πολιτικής τάξης όχι μόνο από τους τραμπούκους αλλά και δικαστικά, από "ευυπόληπτους" (και καλά...) "πρώην" -γιατί οφείλουμε να το κάνουμε αλλά και για να ηρεμήσουν λίγο όσοι πολίτες χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και βλέπουν να την πληρώνουν μόνοι τους. Δικαιοσύνη και όχι αυτοδικία. Γιατί το πρόβλημα με τις κρεμάλες (ή τις μπουνιές) είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις σε τίνος λαιμό θα σφιχτούνε τελικά. Και σ' αυτόν τον νόμο δεν υπάρχει καμία εξαίρεση.