Δεν υπάρχουν κάποιες στιγμές που νιώθεις ότι πλέον τίποτε δε θα είναι το ίδιο; Όχι μόνο για σένα, προσωπικά, αλλά και τους άλλους γύρω σου; Ακόμη και όταν οι υπόλοιποι πιστεύουν ότι δεν άλλαξε τίποτε;
Δεν μιλώ για κοσμοϊστορικές αλλαγές, όπως η Πτώση του Τείχους ή η 9/11. Μιλώ για ασήμαντα γεγονότα που όμως είναι ενδεικτικά. Σήμερα, θα ασχοληθώ με δύο, ένα θετικό και ένα αρνητικό. Και τα δύο έχουν σχέση με την τηλεόραση. Το ένα ήταν η πρώτη φορά που μεταδόθηκε στην πόλη που ζω ιδιωτικό κανάλι τηλεόρασης -εν προκειμένω, το MEGA. Ξαφνικά, βρεθήκαμε στο σχολείο να συζητάμε με τα άλλα παιδιά σίριαλ και εκπομπές που ήταν κομμένα και ραμμένα ακριβώς στα μέτρα μας. Μέχρι τότε η ΕΡΤ παρείχε προγράμματα που κάλυπταν ένα μεγαλύτερο εύρος ηλικιών (πχ από 4-14 χρονών), άσε που το πρόγραμμα ξεκινούσε τρεισήμισι το μεσημέρι και τέλειωνε στα μεσάνυχτα. Μετά ακολούθησε ο ΑΝΤ1 και έπειτα οι υπόλοιποι. Τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης άλλαξε (συχνά προς το καλύτερο αλλά όχι πάντα) ο τρόπος που φανταζόμαστε το μέλλον μας, ο τρόπος που μαθαίναμε την επικαιρότητα, ο τρόπος που επικοινωνούσαμε μεταξύ μας και αξιολογούσαμε διάφορες καταστάσεις. Μια διακριτή διαφορά από τις προηγούμενες γενιές επισημάνθηκε -και ενισχύθηκε στη συνέχεια με το διαδίκτυο κα.
Για παράδειγμα, το Beverly Hills 90120 αντιμετώπιζε μεν τους έφηβους σαν μεγάλους -αλλά ποιος έφηβος δε βιάζεται να μεγαλώσει;
Ή η "Αναστασία" που προέβαλλε άλλες ανησυχίες, τους πόθους μιας κοινωνίας που πλούτιζε σταθερά και ανυπομονούσε να απολαύσει τον ευδαιμονισμό της.
(Δεν είναι δικό μου κανένα από τα βίντεο και ευχαριστώ τα παιδιά που τα μοιράζονται με όλους μας.)
Μπορεί να μην ήταν τα τέλεια τηλεοπτικά προϊόντα, μπορεί κανείς Κιούμπρικ και κανείς Κόπολα να μην έβαλαν την υπογραφή τους αλλά δεν μπορείς να πεις ότι ήταν άθλια.
Το άλλο γεγονός ήταν το Big Brother 1. Ποτέ δεν το είδα (πέρα από κανένα δίλεπτο, τυχαία, από ζάπινγκ), όπως κανένα άλλο ριάλιτυ, και ποτέ δεν το συμπάθησα. Ήταν η πρώτη φορά που η ακατέργαστη ασημαντότητα μπορούσε να προβάλλεται καθημερινά και οι περισσότεροι στην Ελλάδα (και, ιδίως, η νέα γενιά) αποφάσισε να μιλά γι' αυτή. Ήταν θλιβερό να βλέπεις, ιδίως, νοικοκυριά που η γούνα τους είχε ήδη καεί στο Χρηματιστήριο και τώρα προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν την εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους στρεφόμενοι στο τριτοκλασάτο lifestyle και celebrities τόσο πρόχειρα φτιαγμένους, χωρίς κάποιο ταλέντο, απλά "έτσι" υπήρχαν. Τελείως φυσιολογικά, τα αντίστοιχα τηλεοπτικά προϊόντα πολλαπλασιάστηκαν. Η φτήνια πλέον αντιμετωπίστηκε ως κοινωνικό αγαθό, η ήσσων προσπάθεια απενοχοποιήθηκε πλήρως, αρκεί να μπορούσες να την "πουλήσεις", η επωνυμία στον κοινωνικό χώρο απέκτησε νέες παραμέτρους, χωρίς καμία σχέση με την επαγγελματική επιτυχία -για να μη μιλήσουμε για την κοινωνική προσφορά.
Τα τελευταία δύο χρόνια βιώνουμε τόσα σημαντικά γεγονότα που δύσκολα νιώθεις ανάλογα "μικρά ορόσημα". Οι αναταράξεις είναι τόσο έντονες που δεν προσέχεις τίποτε άλλο. Μου φαίνεται, πάντως, ότι όταν αλλάξει κάτι, θα το καταλάβουμε πρώτα από κάτι "μικρό", όχι από κάτι σπουδαίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.