Μια άλλη ελεγεία για τη μειωμένη εθνική κυριαρχία

Σίγουρα έχετε ακούσει τις γνωστές και πολυσυζητημένες απόψεις πολιτικών, συνταγματολόγων, εθνικών καλλιτεχνών, αριστοφάνηδων κ.α. σχετικά με τη μειωμένη εθνική κυριαρχία, λόγω των δανειακών συμβάσεων της χώρας. Ας μη μιλήσουμε και εδώ γι' αυτό. Εδώ ας μιλήσουμε για μια άλλη μειωμένη εθνική κυριαρχία, πραγματική αυτή τη φορά, εκείνη των Ελλήνων επάνω στην Ελλάδα, ως γεωγραφικό χώρο.

Πόσες ώρες χρειάζονται για να πας οδικά από την Καλαμάτα στην Αλεξανδρούπολη; Με πλοίο από τον Πειραιά στη Ρόδο; Πόσες μέρες το χρόνο δεν πετούν τα αεροπλάνα σε ορεινές πόλεις που έχουν συχνά ομίχλη; Σε πόσο λίγο καιρό απέτυχαν εμπορικά τα υδροπλάνα; Πόσες δεκαετίες ο σιδηρόδρομος παράγει ελλείμματα και τρένα της προκοπής ακόμη δεν έχουμε; 

Πόσες ασάφειες υπάρχουν στην έγγεια ιδιοκτησία, δημόσια και ιδιωτική, λόγω της μη ολοκλήρωσης του Κτηματολογίου και των δικαστικών αποφάσεων που εκκρεμούν; Πόσα χρόνια ακόμη ο αστικός αναδασμός θα μένει στα χαρτιά; Μέχρι πότε οι πόλεις θα αφήνουν ανεκμετάλλευτο τον παράκτιο χώρο τους;

Οι Αμερικανοί γνώριζαν από παλιά τα πάντα για τη γεωγραφία της χώρας. Τα έβλεπαν μέσω δορυφόρου, μέσω των στελθ που δεν έπιαναν τα δικά μας ραντάρ, μέσω των κατασκοπευτικών αεροπλάνων, των υποβρυχίων και κάθε άλλου μέσου που διέθεταν. Ομοίως και οι Σοβιετικοί (ή οι Ρώσοι σήμερα) αν και τα δικά τους τεχνικά μέσα πρέπει να ήταν υποδεέστερα. Οι Έλληνες -πιθανότατα και το ελληνικό κράτος -περισσότερα έμαθαν για τη χώρα τους από το Google Earth παρά από τα τοπογραφικά διαγράμματα που υπήρχαν διαθέσιμα μέχρι πρόσφατα.

Το παγκόσμιο κεφάλαιο φέρεται -τίποτα δεν είναι σίγουρο σε μια μπερδεμένη εποχή και ακόμη πιο μπερδεμένη χώρα -αποφασισμένο να επενδύσει στην Ελλάδα. Υποδομές ελεύθερου χρόνου, μεγάλα γεγονότα και παρόμοιες ευκαιρίες φαντάζουν ως δέλεαρ για τους επενδυτές. Το ερώτημα είναι σε τι βάση θα γίνουν όλα αυτά. Τα χρήματα είναι διαθέσιμα, κάποιες ιδέες υπάρχουν αλλά το τελικό ερώτημα, ακόμη κι αν ξεπεραστούν τα πολιτικά ή/ και τα νομικά εμπόδια, είναι πόσα από παραπάνω είναι οικονομικά βιώσιμα.

Τα προβλήματα κυριαρχίας στο χώρο σημαίνουν ότι οι μετακινήσεις των κατοίκων και των επισκεπτών στον ελληνικό χώρο παραμένουν ασύμφορες -ακόμη κι αν η βενζίνη ήταν φτηνότερη. Πολλοί οδικοί άξονες καθυστερούν, οι πόλεις έχουν δυσανάλογο (με το μέγεθός τους) κυκλοφοριακό πρόβλημα και οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων για τον ελληνικό χώρο (έδαφος, υπέδαφος, πόλεις, θάλασσα κ.α.) χρειάζονται υψηλότερο βαθμό ολοκλήρωσης. Ακόμη και οι αναγκαίες μετακινήσεις κοστίζουν πολύ σε χρόνο και χρήμα -συγκριτικά με τις ανταγωνιστικές μας χώρες -και το κόστος κάνει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες λιγότερο ανταγωνιστικές. Ένα από τα εμπόδια της κλιμάκωσης της οικονομικής δραστηριότητας είναι αυτό ακριβώς: ο χαμένος χρόνος, το χαμένο χρήμα, η χαμένη πληροφορία, εξακολουθούν να χάνονται εν αφθονία.

Με τόσους ανήσυχους, για την εθνική μας κυριαρχία, ταγούς του έθνους, είναι να απορεί κανείς που δε βρέθηκε ένας (1) να ασχοληθεί με αυτά τα πεζά πράγματα και χαραμίζουν τα διαγγέλματά τους χτίζοντας παράλληλα σύμπαντα -"αν δεν είχαμε μπει στο Μνημόνιο" κ.α. Με τη σαφέστατη σύνδεση ανάμεσα στην οικονομική ανεξαρτησία και την τεχνολογική αυτάρκεια, θα περίμενε κανείς περισσότερη ευαισθησία σε ανάλογα ζητήματα. Ας ελπίσουμε ότι τώρα που η "ελληνική πραγματικότητα" έχει ξεμασκαρευτεί πλήρως, θα δούμε περισσότερες ενέργειες από τους Έλληνες για να αξιοποιήσουν τους πόρους της χώρας τους. Αλλιώς, οι οιμωγές "για την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας" υποδηλώνουν απλά μια ιδεολογική καθυστέρηση.